Freeksels

Ik zat in de auto en het regende. Hard. Al de hele ochtend. En het plan was om die middag de White Mountains van New Hampshire te beklimmen. Eigenlijk was het seizoen nog niet eens begonnen. De meeste hutten in de bergen waren nog gesloten. Hoog in de bergen sneeuwde het. Er was zo goed als geen uitzicht door de bewolking. En regen dus. Ik reed door, maar begon alvast met teleurgesteld zijn.

Het was tijd om een besluit te nemen. Ik parkeerde de auto op een punt waar ik moest kiezen tussen de bergen of de volgende bestemming. Maar eerst liet ik me afleiden door een berichtje van Laura (korte introductie: we hebben elkaar begin maart ontmoet, vinden elkaar leuk, en moeten elkaar nu twee maanden missen). Ik antwoorde, zij antwoorde, we skypten tot de verbinding het opgaf. De regen verdween en ik reed met frisse moed de bergen in.

Na een uur stijl omhoog lopen en over rotsblokken klimmen zag ik de eerste sneeuw. Onheilspellend. Ik moest nog een uur of twee omhoog en de sneeuw maakte de stenen glad. Maar al na anderhalf uur kwam ik ongeschonden aan bij de Carter Notch Hut op 1000 meter hoogte.

Ik had de smaak te pakken, liet mijn rugzak achter in de hut en ging verder omhoog. Maar behalve een laag sneeuw was alles nu ook bedekt met een dun laagje ijs. En de route was stijl, heel erg stijl. Met handen en voeten, steun zoekend aan bomen, soms billen eerst, ging ik nog eens 400 meter omhoog.

De top, de Carter Dome, was een kleine open plek, omringd door dennenbomen gehuld in ijs. Het was er muisstil, ik was er alleen op de wereld. Het was een magische plek.

Die nacht sliep ik in de Carter Notch Hut bij min vijf graden Celsius, met al mijn kleren aan en de volgende ochtend volgde ik de gladde weg terug naar beneden via Wildcat Mountain. Veel later dan verwacht, in de late middag, zat ik weer in mijn auto. Nog steeds had ik door de dichte bewolking nauwelijks iets van het gebergte in de omgeving gezien, maar het was een heerlijke tocht geweest.

De volgende lastige keuze lag voor me. Het was al bijna avond en ik had nog geen host in Burlington gevonden, wat mijn volgende bestemming zou zijn. Burlington ging het niet worden. Ithaca, waar ik wel een adres had, was nog 8 uur rijden. Ik besloot zo ver mogelijk door te rijden, de snelheid van mijn auto te testen op de lege, maar bochtige snelweg -ik haalde 110 mijl per uur-, eindigde de dag om 23 uur in het Windmill Motel en viel in slaap met de Late Late Night Show.

“Kon je verstaan wat ik zei dan?” Dat ik soms praat in mijn slaap wist ik, maar op de vijfde dag in Amerika begin ik dat dus in het Engels te doen. Op de boerderij in Maine waar ik vier dagen verbleef, sliep ik in een van de drie bedstedes. Trouble, die van haar hele leven een soort roadtrip maakt en ook te gast was, betrapte me. “Het klonk alsof je met iemand aan het bellen was.” Ik ben bang dat ze de meer genante delen niet verteld heeft.

Ik was naar Maine gekomen voor David, maar hij had het druk. De lente was begonnen, er waren nieuwe stagiaires in aantocht, hij had vergaderingen. Trouble nam me mee op sleeptouw in de omgeving in ruil voor wat hulp bij haar verhuizing naar een volgend verblijf. Binnen een dag kende ik het halve dorp, met name jonge, idealistische boeren die een modern stedelijk leven hadden verruild voor het avontuur van een zelfvoorzienend bestaan.

In deze omgeving geen ontgroening van de dorpen, zoals bij ons in Limburg en Groningen. In het kleine stadje Belfast was ik er getuige van hoe levendig Downeast Maine is. Met David en een aantal vrienden bezocht ik een muziekfestival waar zo’n beetje iedere twintiger en dertiger uit de omgeving was. Fantastische muziek, drukte, rrn uitzinnig dansfeest bij de What Cheer Brigade, een afterparty met een kampvuur, het had een festival in Utrecht kunnen zijn. Nou ja, bijna dan.

Het was op dit festival dat ik heel even diep in mezelf werd teruggeworpen. Een duo uit Maine, genaamd Arborea, speelde muziek die me naar een intiem, winters isolement bracht. Ik deed mijn ogen dicht, luisterde en voelde dat ik alleen was en dat was confronterend maar ook fijn. Ik voelde dat dit ging om mijn avontuur van een ‘zelfvoorzienend’ bestaan. De uitdaging om overal alleen te kunnen zijn, én overal vrienden te kunnen maken.

Op de laatste avond in Maine was er toch nog tijd voor goede gesprekken met David. We aten bij een matige Thai, maar we haalden herinneringen op over de ‘crazy times’ tijdens de Obama-campagne en hoe slecht het nu gesteld is met ons vertrouwen in de politiek.

David vertelde over hoe hij zijn pad gevonden leek te hebben in het leven als boer met een missie. En dat hij die zelfvoorzienendheid van de boeren in de omgeving maar een onzinnig concept vond. “We moeten het juist hebben van de onderlinge verbondenheid. We helpen elkaar als gemeenschap. We wisselen ervaringen uit. We vullen elkaar aan met verschillende gewassen, producten, werkwijzes. We kunnen helemaal niet zonder elkaar!”

En gelijk heeft hij. Mijn avontuur draait niet om het alleen kunnen zijn. Het draait om vriendschappen, er voor elkaar zijn, het besef dat ‘we’ niet zonder elkaar kunnen en dat vooral niet moeten willen.

We hadden het ook over het concept van de ‘gift economy’. Verkoop je iemand iets, dan vergroot dat de afstand tussen jullie beiden. Geef je iemand iets, dan brengt dat je dichter bij elkaar. Ik nam me voor om meer te geven. En om meer te ontvangen. Ik begon met het betalen van de rekening.

De volgende ochtend vertrok ik naar de White Mountains in New Hampshire. Eenzaamheid opzoeken in de bergen. En in Maine liet ik een paar nieuwe vrienden achter die me veel gegeven hebben.

– Inmiddels ben ik in Detroit, en intussen is er veel gebeurd. Ik loop nogal achter, maar jullie hebben nog wat schrijfsels van me tegoed.

The Freedom Trail. Is dat niet ironisch? Vrijheid volgt een aangelegde route. Ik liep hem op mijn eerste dag in Boston, en hij leidde me door de aangename binnenstad en langs historische plekken van de Amerikaanse revolutie. Maar een gevoel van vrijheid gaf het me niet.

De dag ervoor bracht ik grotendeels door op de Interstate 95, de snelweg die me van Jersey City naar Boston bracht. Roadtrips hebben een aura van vrijheid, maar snelwegen zonder uitzicht, met heel veel auto’s om je heen en een tolbrug in New York City waar je twaalf dollar betaalt om stapsvoets over te steken, maken korte metten met dat vrijheidsgevoel.

Na drie nachten vertrok ik weer uit Boston. Op advies van mijn hosts van de laatste nacht ging ik eerst naar Marblehead, een typisch Nieuw Engels dorp aan de kust. Daarna zou ik naar mijn vriend David in Maine rijden, via regionale wegen dit keer, zodat ik nog eens wat zou zien. David moest nog wel even laten weten dat ik die dag al welkom was.

Met Boston achter me veranderde het landschap in een vriendelijke dorpse omgeving. En toen zag ik voor het eerst de oceaan vanaf Amerikaanse zijde. Ik stopte de auto, liep een klein strandje op tot de branding en staarde over de Grote Plas die Amerika en Europa verbindt, of scheidt, hoe je wil. Ik voelde de zon, de wind, de zilte lucht, een beetje heimwee en groeiende golven van opwinding. Dit was het startpunt van mijn avontuur! En toen belde David. “So you’re coming tonight? Great! I’m excited to see you!”

Een slechte vakantie bestaat niet. Als we een slechte vakantie hebben gehad, dan vertellen we toch aan iedereen dat het ‘fantastisch!’ was. Mijn reis wordt natuurlijk ook ‘fantastisch!’, maar zo begon hij niet.

Zondag om een uur of zes (New York-tijd) zat ik in mijn huurauto. Ik ging er even goed voor zitten en deed even alle knopjes aan en uit. Maar schakelen naar de D van Drive lukte niet. Ik probeerde te duwen, te trekken, te tillen, geen beweging. Ik voelde me een beetje dom. Terug naar binnen en vragen dan maar. En dus wilde ik de sleutel uit het contact halen, maar ook dat lukte niet. Nog dommer…

Eenmaal geïnstrueerd kon ik vertrekken. En dat betekende meteen het ingewikkelde stelsel van snelwegen van New York en New Jersey op. En ik wist op dat moment nog niet eens het adres van Dominic, de host (via het Couchsurfing-netwerk) die mij die avond zou ontvangen.

Dus ik reed willekeurig ergens Jersey City in. En natuurlijk kwam ik in een buurt vol liquor stores, zwerfvuil en stoer kijkende zwarte mannen. Gelukkig maar dat ik heel stoer terug kan kijken.

Dominic belde. “Glenwood Avenue, near St. Peter’s college”. Maar ik had geen idee hoe ik dat kon vinden. De Amerikaanse simkaart met mobiel internet weigerde dienst, waardoor ik behoorlijk clueless was. Na wat willekeurig rondrijden tot ik in een iets minder bedreigende buurt was, vond ik een benzinestation waar ze stadskaarten voor een euro verkochten. In de auto, stadskaart uitvouwen en zoeken maar. Inmiddels was de zon onder.

Toch nog een beetje geluk die avond, ik zat in de buurt. En de bestemming zag er godzijdank niet uit als een getto, dus met redelijk vertrouwen parkeerde ik mijn auto. Dominic deed open, lachte me toe en verwelkomde me met een omhelzing. Daar was mijn warme welkom. We aten pizza, dronken bier, en hadden mooie gesprekken over reizen, gastvrijheid, Amerikaanse cultuur en dialecten. Dominic zag hoe moe ik was en stelde voor dat ik in zijn bed zou slapen. Ik weigerde, maar daar wilde hij niks van weten. Ik sliep als een roos.

Inderdaad, een slechte vakantie bestaat niet. Elk verhaal eindigt goed, als je niet te lang doorvertelt. Dus nu stop ik